Efektywnośc oraz poprawność działania kolektorów słonecznych
Kolektory Słoneczne po montażu nie wymagają serwisu, działają niezawodnie, a ponadto pozyskują energię minimalnym kosztem i nie zanieczyszczają otoczenia. Kolektory słoneczne stanowią uzupełnienie układu centralnego ogrzewania i podgrzewu ciepłej wody użytkowej. Wspomagając funkcjonowanie kotła centralnego ogrzewania pozwalają na istotną redukcję kosztów podgrzania wody w systemie. Instalacje słoneczne działają nie tylko w letnie, słoneczne dni, również z z dużym sukcesem funkcjonują, gdy promienie słońca przebijają się przez chmury, jak i wtedy, gdy temperatura powietrza na zewnątrz jest bardzo niska. Mróz na zewnatrz nie uniemożliwia kolektorom dogrzewania układu ciepłej wody użytkowej. Sprawność i efektywność solarów rośnie, podczas łagodnej i bezśnieżnej zimy.
Poprawny montaż paneli słonecznych
Kolektory słoneczne to urządzenia, które zamieniają energię słoneczną na cieplną. Najczęściej są instalowane na dachach budynków, lub też bezpośrednio na ziemi. Ich usytuowanie powinno byc tak dobrane, aby słońce przez jak najdłuższy czas skupiało się na płycie kolektora. Kolektory skutecznie działają, gdy chmury nie ograniczają dostępu promieni słonecznych do ziemi. Liczba dni pochmurnych (średnie zachmurzenie sięga 80%) waha się od 120 na nizinach środkowej Polski, do 160 w górach i na pojezierzach, czyli około 2/3 roku solary mogą efektywnie działać.
Źródłem energii cieplnej w instalacji solarnej są kolektory, które pozyskują ją z energii promieni słonecznych. Z nich ciepło jest odprowadzane za pomocą czynnika grzewczego (najczęściej cieczy) do zbiorników, które gromadzą ciepło o pojemności do 500 litrów.
Najprostszą i najtańszą instalacją jest instalacja grawitacyjna wraz z jednowężownicowym zasobnikiem. Nagrzany od słońca czynnik unosi się do góry zasobnika bez wykorzystania pompy obiegowej, potem po oddaniu ciepła w zasobniku schłodzony czynnik powraca do kolektora. W takim układzie konieczne jest usytuowanie zasobnika powyżej kolektorów. W praktyce wymusza to ustawienie kolektorów na stelażach w ogródku a zasobnika na piętrze w budynku.
Drugim stosowanym rozwiązaniem jest montaż z obiegiem wymuszonym. Pozbawiona jest ona wad instalacji z obiegiem grawitacyjnym, jednak niezbędne jest w nim wykorzystanie pompy oraz układu automatycznego sterowania nią. Njczęściej w takim obiegu stosowane są zbiorniki posiadajace dwie wężownice (zbiorniki biwalentne). Umozliwiają one kooperację z dwoma źródłami ciepła, czyli kolektorami i kotłem. Do dolnej wężownicy podłączona jest instalacja solarna, do górnej – kocioł grzewczy. Gdy panują sprzyjające warunki (temperatura czynnika w kolektorze jest wyższa o 5 do 8 stopni Celsjusza od temperatury wody w zbiorniku) włączona jest pompa obiegowa tłocząca rozgrzany czynnik z kolektora do wężownicy w zbiorniku. Gdy temperatura na kolektorze jest niska następuje włączenie Kotla. Działa on aż do chwili, gdy woda w górnej części zbiornika uzyska wymaganą temperaturę. Piece zazwyczaj wyposaża się we własne układy regulacji z określonym priorytetem ciepłej wody. Najpierw podgrzewa on ciepła wodę, a dopiero później grzeje instalację centralnego ogrzewania.
Sterowna ona jest przez czujniki umiejscowione przy wyjściu z kolektorów i w dolnej części podgrzewacza biwalentnego. Pompa włącza się tylko gdy temperatura w kolektorach przekracza\przewyższy temperaturę podgrzewacza o 5 do 8 stopni.
Duży wpływ na efektywność układów solarnych mają wykorzystane kolektory. Zdecydowanie wpływają na to, czy wodę możemy podgrzewać w słoneczny dzień przy temperaturze ledwie przekraczającej zero stopni Celsjusza, czy też nie.
